Ik ben dus naar hetzelfde internaat geweest als Martine en Eliane, maar dan een tijdje vroeger. Van het vierde tot het zesde leerjaar was alles zoals het bij een voorbeeldige leerling hoort.

Eens in het middelbaar, kwam er een haantje de voorste bij het was het nichtje van nonneke Arcangele, Marie Elise. Die belandde in mijn klas en we waren vertrokken.

Enkele grappen die we uithaalden.
Zo had Marie Paule haar in een hoge bezemkast die in de hoek van de klas stond verstopt en in het midden van een les kwam ze tevoorschijn. Stel je voor Mevrouw Hemeleers of na haar scheidingmevrouw de Hertog schrok zich een bult. Gevolg: ze mocht naar het bureel van zuster Leonse directrice. En wij maar lachen, de les was onmiddellijk gedaan.

Zo was er eens een feest in de grote zaal tegenover de keuken. Marie Elise had niet beter gevonden dan een stinkbom me te brengen. Ze brak die in de zaal open en : wie had het gedaan? Natuurlijk het was het klasje van drie. We hebben het nooit bekent maar ze wisten wel beter.

Ik weet nog goed, we bedrogen ons zelf ook eens : we waren samen op weekend geweest bij Marie Elise het was in Dendermonde karnaval. Daar kochten we in een winkel een grap, als je die opende in een gesloten lokaal zou je tranende ogen krijgen.

Zo gezegd zo gedaan voor de les van mijnheer Janssens werd het geflikt op zijn bureau. Na een 5 minuutjes nam hij zijn zakdoek, wij lachen maar we kregen een taak en mijnheerke was weg. We mochten zelfs geen raam open zetten.

Maar na tegenslag kom ook eens geluk: Marie Elise die zag nog goed, natuurlijk ze was daar voor haar tante nonneke waar ze altijd van langs kreeg.

Voor de examen had ze gezien dat juffrouw Nijs de vragen opstelde, en na deze overgetypt te hebben het klad verscheurde en in in de prullebak gooide. Onder de middag : Marie Elise aan het puzzelel en dikteren, ik mijn braillemachine en typen en Marie Paule die nog een beetje zag in de gang op wacht. Dat exaam was dus snel geleerd. Daar heeft nooit en haan over gekraaid.

Op een avond was ik samen met Yvette en Sonja eens een wandeling gaan maken naar Duisburg of Huldenberg weet ik niet goed meer. Daar een cafeetje gedaan, maar als we terug kwamen was de deur van het gebouw waar ik sliep vast. Ik durfde natuurlijk geen sleutel gaan vragen. De oplossing : ik en Yvette in zo'n smal bed de ganse nacht. Hadden die nonnekes dat moeten weten zou ik het met lopen niet gehaald hebben denk ik.

Zo, dit waren enkele van de vele grappen die we uithaalden.

Ik ben geen schrijver, maar heb toch mijn best gedaan om iets samen te stellen.

Groetjes Anny,