U bevind zich nu op pagina "Klachtenhoekje"
"Ons droomhuis"
Eliane en ik hebben altijd graag gewandeld en het liefste in de natuur, lekker genieten van de vogelzang en soms komen we ook reeën tegen in bos.
In het jaar 1994 gingen we weer eens wandelen in het bos met onze kinderen
zodat ze daar eens wat vrij konden ravotten. We parkeerde onze wagen op een
weggetje en opeens kreeg ik in de gaten dat er een woning niet meer bewoond was,
"O" zei ik : “Dit huis wil ik wel graag hebben en daar gaan we dan ook voor."
Maar het was niet simpel om de eigenaar te pakken te krijgen en onze
zoektocht begon dus door bij de buren te gaan vragen of ze wisten waar de
eigenaar zich bevond.
Die mensen wilden niet zo best meewerken en vertelde ons dat ze het niet
wisten.
Dan maar informeren bij de gemeente, het ocmw enz, we hadden wel al gehoord van
iemand dat die eigenaar in Tienen zou wonen.
Na lang zoekwerk wisten we van wie het huis was en inderdaad; de eigenaar
zat in Tienen.
We konden de man zijn telefoonnummer achterhalen en die belden we dan ook op met de
vraag of hij het huis verkocht.
Dat zou hij inderdaad doen en we spraken af om mekaar eens te ontmoeten en
om naar het huis te gaan kijken.
De afspraak ging door op de geplande dag toen we er aan kwamen was meneer
daar met zijn advocate.
Eliane en ik hadden voor de tijd natuurlijk al afgesproken wat we voor het huis zouden willen geven.
Na wat rond gekeken te hebben in de “varkensstal”, want veel meer was het niet
zei de advocate dat er iemand een bod gedaan had en we
moesten tien procent hoger bieden, omdat ik niet zo snel ben in procenten
tellen zei ik: “ik bied jullie zoveel…” .
De advocate greep de man die niet heel nuchter was bij de arm en zei “We moeten praten” en ze trokken zich terug.
Na wat gekletst te hebben kwamen ze terug en vertelden dat het goed was voor
die prijs.
Madam de advocaat stelden voor om de helft van de prijs als voorschot te
betalen maar daar trapten we niet in en we maakten haar duidelijk dat we via
onze notaris zouden gaan.
Dus wij een afspraak gemaakt bij onze notaris en verteld wat er loos was: we
hebben toen een voorakkoord getekend maar madam de advocaat bleef ons lastig
vallen met telefoontjes om maar een voorschot vast te krijgen.
Ik zei telkens dat ze zich maar moest melden tot onze notaris en op een dag
heeft Eliane zich eens boos gemaakt op haar en hebben we haar nooit meer gehoord.Dus een goude raad voor iedereen: Laat alles door je notaris regelen dat is wel het veiligste! Toen moesten we dus gaan voor een lening voor dat huis, dit was niet simpel omdat het huis in de groene zone stond.
De leningsmaatschappij dacht dat we een vakantiewoning gingen kopen dus moesten we dat kunnen bewijzen aan de hand van papieren die we bij het gemeentebestuur moesten halen. De burgemeester heeft toen voor de nodige papieren gezorgd zodat we het huis konden kopen, alleen was er nog een probleem want de vakantie kwam eraan toen we de aanvraag deden en de tijd begon te dringen voor ons. Naar de leningsmaatschappij gebeld en de situatie uitgelegd, “pffffffff” zei de man aan de telefoon “Jullie zitten wel in een benarde situatie en ik ga dan maar zorgen dat er een raad bij mekaar geroepen word om jullie lening goed te keuren.” Gelukkig kregen we de lening op tijd klaar zodat we konden verhuizen want ons huis waar we toen in woonden was verkocht en moesten we dus verlaten. We waren ook al volop aan het werk in het huis toen de akte ondertekend werd bij de notaris. We zaten daar want eerst was de verkoper binnen met zijn ex vrouw die nog lang zaten te discussiëren over van alles en nog wat, kortom het zag er toen naar uit dat de verkoop bijna niet door kon gaan. We hadden behoorlijk wat stress en hebben toen wel drie uur bij de notaris doorgebracht in de wachtzaal toen we eindelijk binnen mochten om het huis te laten beschrijven. Toen dat allemaal achter de rug was zijn er wel wat traantjes gevloeid, dat waren tranen van emotie maar ook van blijdschap want we waren alles bij elkaar ruim een jaar bezig geweest om dat huis te kunnen kopen. We waren zeer tevreden toen dat allemaal in kannen en kruiken was maar er was nog veel werk te doen om het leef en bewoonbaar te maken. De meeste mensen verklaarden ons voor gek dat we dat huis kochten terwijl we in een mooi bungalowtje hadden wat helemaal in orde was en we dat gingen verlaten. Na een jaar hard gewerkt te hebben in ons droomhuis waren we dan eindelijk klaar met alles en dit zonder hulp van iemand: we hebben alles zelf gedaan en er waren zelfs mensen die het niet konden geloven dat we zo snel verhuisd waren maar we hebben er negen jaar genoten van de natuur maar de natuur heeft helaas ook zijn negatieve kanten. Helaas hebben we het huis moeten verkopen in 2004 omdat ik het onderhoud niet meer aan kon wegens rugklachten, we wonen nu in een appartement van 7 wooneenheden maar das ook niet alles want we hebben een buurvrouw waar je U tegen kan zeggen, ze is hier zowat 1 jaar geleden komen wonen en ze weet elke dag wel iets om ons het leven zuur te maken, ik hoop dat we ooit eens iets vinden waar we ons goed voelen maar we wachten rustig af. Het huis werd te koop aangeboden door een makkelaar hier in de buurt, ik dacht dat de verkoop snel zou gaan maar helaas duurde het langer dan ik gedacht had. Op een dag vroeg ik aan Eliane of ze de makkelaar eens zou bellen en vragen of er wel geïnteresseerde waren en de makkelaar zou zelf eens komen kijken en bespreken over hoe en wat. Na een heel gesprek met die man werd er afgesproken dat ie zijn best zou doen zodat het huis snel verkocht zou zijn. ’S avonds ging de telefoon en het was de makkelaar, hij vroeg of hij morgen met mensen mocht langs komen, daar hadden wij natuurlijk geen probleem mee. . ’s anderdaags stond de makkelaar met twee mensen aan onze deur, hij gaf een rondleiding door het huis en liet ze alles zien.
Na de rondleiding werd er nog wat gepraat en ze gingen weg, na een tijdje ging de telefoon en het was de makkelaar, hij zei “Ik wil een bod op jullie huis doen”, Elianeke werd heel bleek maar al snel kon ik haar wat kalmeren J we bespraken hoe en wat we wilde en namen weer contact op met de makkelaar, Eliane vertelde onze voorwaarde en de makkelaar ging akkoord met alles, ook moest hij ervoor zorgen dat we het appartement waar we nu wonen konden kopen en hij zou zijn uiterste best doen, na een tijdje ging de telefoon weer en de makkelaar had goed nieuws!!! We konden het appartement kopen dus de verkoop kon verder gaan. We hebben nog steeds contact met onze vroegere buurvrouw en de laatste jaren gaan we geregeld terug waar we vroeger gewoond hebben, als de vroegere buurvrouw eens een paar dagen weg wilt gaan wij er op haar honden letten, dit is iets waar ik wel naar uit kijk want het is toch wel heerlijk wonen in de natuur en soms heb ik wel heimwee naar ons vroegere huis. ’s Morgens opstaan, een heerlijk kopje koffie maken en dan buiten op het bankje zitten en genieten van de vogelzang, gewoon zaligggggggggggg!!!! .
Terug