U bevind zich nu op pagina "Klachtenhoekje"
eigelijk de periode dat onze dochter 4 maanden spoorloos was.
In april 2003 leerden onze Jessy een jongen kennen via de chat bij vt4,
ze had al een tijd zitten smssen met die vriend toen ze op een dag vroeg “Mag Koen eens naar hier komen”. Eliane vond dit maar niks, ze vond Jessy nog wat jong voor een relatie.
Ze was toen nog geen zestien jaar maar papa Willy zei: “Ah laat hem maar komen of ze ziet hem toch ergens op hoek of kant”. Dus Jessy sprak af met haar vriendje Koen en al snel kwam hij af,
we kwamen erachter dat het vriendje 12 jaar ouder was dan Jessy maar die leeftijdsverschillen komen al meer voor in de familie en Koen leek een leuke jongen te zijn. Hij stond er ook op dat Jessy haar school afmaakten en Koen vertelde van alle verhalen over zijn familie en zijn verleden. Nadat ze mekaar een tijd kende vroeg Koen of hij een caravan bij ons mocht zetten zodat hij in de weekenden kon blijven slapen want hij kwam van de provincie Antwerpen en dat was wat veel om elke week twee tot drie keer op en af te komen.
Papa Willy liet het toe en als snel stond hij bij ons met z’n caravan. Telkens als de moment er was om naar huis te gaan had Koen wel weer iets en bleef hij langer dan voorzien.
Op een avond was het weer zover en toen vertelde we tegen Jessy: “Als Koen zich niet gaat gedragen kan hij zijn caravan en spullen pakken en vertrekken hier.” Op 19 mei 's morgens stond mama Eliane op met Jessy en Wesley want ze moesten naar school, Jessy deed niks dan huilen en ze had buikpijn zei ze, mama Eliane stelde voor dat ze een dag thuis zou blijven wilden ze dat niet. Ze is toen samen met Koen en haar broer vertrokken naar de bus om naar school te gaan in Lanaken en Koen zou naar huis gaan,
aan school zijn ze dan uitgestapt en broer Wesley liep de poorten binnen van de school, eens hij uit het zicht was zijn Jessy en Koen verder getrokken richting Arendonk. Rond de middag kreeg papa Willy een raar gevoel van binnen, hij stuurde een sms naar Wesley toen die terugzond dat hij zijn zus de hele dag niet gezien had was het hek helemaal van de dam. Elke dag kwamen Wesley en Jessy tegen 17 uur maar die dag kwam Wesley alleen thuis. We voelde al snel aan dat er iets niet klopte, Wesley ging eens een kijkje nemen op haar kamer en vond er een afscheids briefje wat jessy achter gelaten had. We besloten om aangifte te doen bij de politie, het was precies of de politie dit een eerste keer meemaakte want de een en ander wist niet wat doen, ze liepen maar op en af en vertelde ons dat ze de eerste 24 uur niks zouden doen en ook omdat ze vrijwillig meegegaan was.
Na lang aarzelen begonnen ze dan toch wat gegevens te noteren zowel over Jessy maar ook over haar vriend Koen. Veel wisten we eigelijk nog niet van Koen wel in welke gemeente hij woonde, zijn achternaam daar hadden we wel iets van opgevangen dus de politie had iets om naar te zoeken.
’S Avonds tegen 21u belde de politie en ze hadden kunnen achterhalen waar Koen woonde, ze vroegen ons of we wisten dat Koen getrouwd was en twee kinderen had, natuurlijk wisten we dat niet, we stonden genageld aan de grond. Uiteindelijk moest de politie dus het signalement van Jessy en Koen doorgeven aan Turnhout maar nergens waren ze gehaast om te zoeken zodat ze na enkele dagen dus gevlucht waren naar Frankrijk. We namen ook contact op met Child focus zodat ze ons konden helpen om Jessy terug te vinden maar dit contact liep nogal stroef… Child focus besloot om affiches overal te hangen en dan maar hopen dat Jessy snel terug gevonden kon worden.< p> Op een dag kregen we telefoon van Child Focus ze wisten ons te vertellen dat ze de hele kustlijn vol gehangen hadden met affiches, wij een beetje blij dat er iets gedaan werd en we gingen ook naar zee in dat weekend om te kijken of dat ook zo was :-( Aan zee aangekomen in het station van blankenberge was er al niks te bespeuren, ook in de straten van Blankenberge niet, dus besloten we maar de tram te nemen en de hele kustlijn af te gaan. Slechts in één dorp zagen we dat er affiches van Jessy hingen en verder was er niks. Teleurgesteld gingen we weer naar huis en het eerste wat we deden na het weekend was naar Child focus bellen om te vertellen wat we meegemaakt hadden. Ze wisten natuurlijk niet onmiddellijk wat te zeggen aan de andere kant van de lijn en enkele dagen later belden ze op om te zeggen dat ze toen geen vrijwilligers genoeg hadden om de affiches uit te hangen maar dat het nu wel gelukt was. We zijn toen natuurlijk weer naar zee getrokken om te kijken of ze dit keer weer niet gelogen hadden en inderdaad er hingen overal affiches op. In die periode hebben we heel wat moeten doorstaan, politie die niet of nauwelijks iets deden om Jessy terug te vinden, Child focus die ferm op ons zenuwen speelden, telkens was het “Als jullie ons vertellen waar Jessy zich bevind dan halen we haar daar” maar het was ons werk niet om Jessy te zoeken maar het werk van politie en Child Focus, in de maand Juli hoorde we niks… niks van Child Focus, niks van de rijkswacht… totaal niks!! Om gek te worden!! Als in Augustus de politieman bij ons binnen kwam heeft papa Willy hem eens zijn gedacht verteld, wat we vonden van het werk van Child Focus en politie, de politieman liet hem gewoon uitrazen en hij begreep dat we helemaal overstuurd waren. In augustus kregen we een onderhoud met de burgemeester en de zonechef van de politie, de burgemeester voerde toen het woord en telkens als we wat wilden zeggen zei hij: “Eerst ik en dan mogen jullie praten.” Maar veel hebben we niet kunnen zeggen want meneer bleef het woord maar houden, de zonechef was er ook van overtuigd dat de politie zijn werk goed gedaan had en daar moesten we het dan maar mee doen. Maar de paar woordjes wat ik toch heb kunnen zeggen dat hebben ze dan wel door heel het gemeentehuis gehoord ;-) Toch verliep het vanaf augustus wat beter tussen de politie en ons: ze hadden de zaak aan één politieman gegeven, Politieman R. kwam ons elke week verslag uitbrengen van wat er gedaan was, al had die brave man ook nooit veel nieuws te melden want niemand wist waar Jessy en Koen verbleven. Ook was het niet onrustwekkend werd er steeds gezegd want Jessy was vrijwillig meegegaan. Politieman R. zorgde ervoor dat we op het einde Augustus in Tongeren een bespreking hadden met de onderzoeksrechter, politie van Arendonk en iemand van de cel vermiste personen, ook child focus was er. Regelmatig hoorden we zeggen: “Als jullie weten waar jullie dochter is, zeg het ons en we gaan er naartoe.” “Het was ons werk toch niet om Jessy te zoeken maar het dit was een klus voor de rijkswacht en Child focus!!!” riep ik uit! Uiteindelijk is Jessy dan brieven beginnen te schrijven eind september, in de eerste brief schreef ze dat alles goed ging en dat ze binnenkort wel aan onze deur zou staan. Via de postzegel en stempel konden we zien vanwaar de brief was gepost dus gingen politieman R. en ik opzoek op het internet bij ons thuis en we kwamen erachter dat Jessy en haar vriend in Frankrijk zaten, en wel dicht bij Euro Disney, Oef eindelijk wisten we al iets meer en nu kon de zoektocht echt ingezet worden! De volgende dag vonden we twee brieven tussen onze post, in een brief schreef Jessy “Als jullie me graag zien kom me hier dan weg halen”, in de andere enveloppe vonden we een stratenplan en daar had ze aangetekend waar ze zich bevond .
Direct namen we contact op met politieman R. om de brieven te overhandigen en ik zei hem “Hup aan het werk, nu weten jullie waar Jessy”. Hij zou onmiddellijk de politie in Frankrijk contacteren zodat ze opzoek konden gaan naar Jessy en Koen. ’S avonds kregen we het verlossende telefoontje, ze hadden Jessy gevonden!!!! Wat een opluchting voor Eliane en mij, want vier maanden in het onzekere leven is niet niks. Jessy werd de dag erna uitgeleverd aan België en Koen is nog wat op vakantie gebleven in een gevangenis daar :-). In dit verhaal kan ik je zeggen dat als er iemand verdwijnt in België is het niet simpel om de politie te overtuigen om snel in actie te schieten, ze hadden direct een zoektocht moeten beginnen in de richting waar Koen vandaan kwam, maar neen ze lieten er een hele tijd overheen gaan en dan hebben de twee tortelduifjes dus de kans gehad om te vluchten naar Parijs. Ook de naam “Child focus” krijg ik de kriebels van… ik had gedacht dat dit een organisatie was wat snel handelde en actie ondernam maar in onze zaak is dat wel duidelijk geworden dat ze er niet veel van terecht brachten. Een samenwerking was er niet tussen Child Focus en de politie misschien dat daar de fout lag! Maar ik weet wel, mocht ik nog eens zoiets meemaken ik zou Child Focus nooit meer vragen om mee te helpen voor te zoeken. Gelukkig is alles goed afgelopen en is Jessy zelf brieven beginnen te schrijven want anders denk ik dat ze vandaag nog niet terug was geweest. Voor ik dit verhaal afsluit wil ik alle ouders waarvan hun kind vermist is of die ook zo’n verdwijning hebben meegemaakt zoals wij heel veel sterkte toewensen!!! Zo’n belevenis vergeet je nooit of te nimmer!!!
Terug